تکنولوژی ۲۰۲۶: آستین‌های بالا زده‌ی هوش مصنوعی

در ادامه می‌بینیم که چطور فناوری قرار است تمام زیرساخت‌ها و حوزه‌های انرژی و امنیت را زیر و رو کند. خوش آمدید به PodThis و با من یاد بگیر، مایا و ساگا.

راستش من فکر می‌کنم تا سال دو هزار و بیست و شش، هیجان‌انگیزترین اتفاق اینه که هوش مصنوعی بالاخره می‌تونه متن‌هایی بنویسه یا عکس‌هایی بسازه که هیچ فرقی با کارهای آدمیزاد نداشته باشن. یعنی کل پیشرفت توی همین بهتر شدنِ جواب‌ها خلاصه می‌شه، مگه نه؟

یعنی منظورت اینه که مثلاً اگه ازش بخوام یه سفر برام برنامه‌ریزی کنه، خودش می‌ره بلیط می‌خره و هتل رو هم رزرو می‌کنه؟

خب این که خیلی عالیه! یعنی دیگه لازم نیست نگران جزئیات باشیم.

پس یعنی چون خودشون تصمیم می‌گیرن چطوری کد بزنن، ممکنه بدون اینکه ما بفهمیم درهای امنیتی رو باز بذارن. دارم فکر می‌کنم، توی دنیای واقعی و فیزیکی هم اوضاع همین‌طوره؟ یعنی قراره ربات‌های انسان‌نما رو توی خیابون ببینیم که دارن خرید می‌کنن؟

فکر می‌کنم احتمالاً همون بحث نظارته. یعنی چون اون‌ها دارن مستقلاً عمل می‌کنن، ما باید روش‌های جدیدی برای چک کردن کارشون داشته باشیم تا یهو کل سیستم رو به هم نریزن.

پس اگه بخوام خلاصه کنم، هوش مصنوعی توی سال‌های آینده دیگه فقط یه هم‌صحبت نیست که برامون ایمیل بنویسه. بلکه یه عامل اجراییه که می‌تونه خودش مراحل یه کار رو پیش ببره و حتی توی کارخونه‌ها کارهای فیزیکی رو مدیریت کنه. هرچند که این موضوع خطرات امنیتی جدیدی رو هم به همراه داره.

PodThis

ببین سارا، تمام این هوش مصنوعی که مدام درباره‌اش حرف می‌زنیم، بالاخره به یک جای فیزیکی و یک توان واقعی برای کار کردن نیاز دارد. به نظرت چه چیزی باعث می‌شود این مدل‌های بزرگ بتوانند در یک چشم به هم زدن به ما پاسخ بدهند؟

این یک باور خیلی رایج است، اما واقعیت چیز دیگری است. همان‌طور که قبلاً هم گفتیم، قدرت نرم‌افزار مستقیماً به محدودیت‌های فیزیکی گره خورده است. مثلاً نوزدهم اکتبر سال دو هزار و بیست و شش میلادی را در نظر بگیر. در آن تاریخ شرکت آمازون ابزاری به اسم تورچ‌نورون را معرفی کرد. هدف آن‌ها این بود که کدهای پایتورچ با کمترین تغییر، روی تراشه‌های اختصاصی خودشان اجرا شود. آن‌ها می‌خواستند دیگر محتاج تولیدکنندگان خارجی نباشند. واقعیت این است که بدون این قطعات سیلیکونی، هوش مصنوعی اصلاً وجود خارجی ندارد.

حرف دل من را زدی. هوش مصنوعی مثل یک ماشین مسابقه‌ای است. کدها نقشه موتور هستند، اما تراشه‌ها و انرژی، همان بدنه و سوخت واقعی ماشین محسوب می‌شوند. البته این تشبیه یک فرقی هم دارد. سوخت ماشین تمام می‌شود و باید دوباره بنزین زد، اما زیرساخت‌های دیجیتال مدام در حال بازیافت و تغییر شکل برای پردازش‌های جدید هستند. حالا یک سوال از تو دارم. با این رشد سریع، فکر می‌کنی چقدر برق برای روشن نگه داشتن این مغزهای دیجیتال لازم است؟

خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. طبق پیش‌بینی موسسه گلدمن ساکس، تقاضای جهانی برق برای مراکز داده، بین سال‌های دو هزار و بیست و پنج تا دو هزار و سی، حدود صد و هفتاد درصد زیاد می‌شود. این یک چالش خیلی بزرگ است. به همین خاطر است که حالا بخشی از پردازش‌های سنگین را به لبه دستگاه منتقل می‌کنند. یعنی کارها مستقیماً روی گوشی یا کامپیوتر شخصی خودت انجام می‌شود. این کار سرعت را بالا می‌برد. از طرفی حریم خصوصی هم بهتر حفظ می‌شود، چون دیگر اطلاعات کمتری به سرورهای راه دور فرستاده می‌شود.

دقیقاً همین‌طور است. و این تغییرات فیزیکی، مهارت‌هایی را که ما نیاز داریم هم عوض می‌کند. در دنیای جدید، دیگر کسی برای انجام دادن کارهای تکراری به ما حقوق نمی‌دهد. ارزش واقعی در این است که بتوانید مسئله را درست برای ماشین تعریف کنید. بعد هم باید با دقت خروجی آن را بسنجید. در واقع مهارت آدم‌ها از انجام دادن کار، به سمت نظارت و بررسی درستی کارها حرکت کرده است.

حرف آخرت کاملاً درست است. این همان واقعیتی است که آینده ما را در PodThis رقم می‌زند.

دقیقاً همین‌طور است. در این رقابت کسی برنده می‌شود که بتواند بین قدرت اجرا و امنیت زیرساخت‌ها تعادل ایجاد کند. این هفته وقتی در فضای مجازی مشغول کارهای تکراری هستید، تصور کنید یک دستیار هوشمند چطور می‌تواند تمام آن مراحل را به تنهایی برایتان انجام دهد. امیدوارم همیشه در مسیر یادگیری و پیشرفت باشید. ممنون که با PodThis همراه بودید.