Lübbey’in Çığlığı: Hayalet Köyden Gulyabani Efsanesine

Kerem silme tuşuna öfkeyle basıyordu ama ekrandaki kelimeler bir türlü silinmiyordu. Sanki orada canlanmışlar, kendisini izliyorlardı. PodThis ve Son Işık’a hoş geldiniz. Bugün kelimelerin arasına gizlenen kadim bir varlığın zihninizi nasıl ele geçirebileceğini konuşacağız. Tak. Tak. Tak. Klavyeden gelen bu ses, sessiz odadaki tek hayat belirtisiydi. Kerem yazdıklarını yok etmeye çalıştıkça harfler ekrana daha sıkı tutunuyordu.

Zihninizin size ait olmayan bir düşünceyle dolduğunu, ellerinizin sanki başka bir iradenin emrindeymiş gibi hareket ettiğini hiç hissettiniz mi? Yazmak, normalde bir yaratım sürecidir; zihindekini kağıda dökme eylemidir. Peki ya bu süreç tersine dönerse? Ya yazdıklarınız, sizi ve etrafınızdaki gerçekliği yeniden şekillendirmeye başlarsa? Kerem'den bahsetmek istiyorum. İlham perisini ararken sessizliği, hatta mutlak ıssızlığı seçen bir adam. Yıllar önce terk edilmiş, haritalardan neredeyse silinmiş Gölgeören köyündeki o yarım kalmış taş eve yerleştiğinde, tek derdi bitiremediği korku romanıydı. Dağın yamacındaki o evin rutubet kokan duvarları arasında, dış dünyadan tamamen kopmuştu. Belki de bu kadar yalnız kalmanın, insan zihnini savunmasız bırakacağını hesaba katmamıştı. Dizüstü bilgisayarını açtığı ilk gece, bembeyaz sayfanın üzerinde o cümleyi gördü. "METNİNİ BURAYA YAZACAKSIN". Büyük harflerle, sanki bir emir gibi oradaydı. Kerem önce bunun eski bir yazılım hatası ya da basit bir sistem arızası olduğunu düşündü. İmleci üzerine getirdi, silmeye çalıştı ama başaramadı. O satır oraya sanki ekranın camına kazınmış gibi mühürlenmişti. İnsan böyle bir durumda ne yapar? Belki de bilgisayarı kapatıp oradan uzaklaşmalıydı. Ancak yazarların saplantıları bazen mantığın önüne geçer. Kerem, bu tuhaf hatayı görmezden gelip metni o cümlenin etrafından dolanarak yazmaya başladı. İşte asıl kırılma noktası buradaydı. Yazdığı her korkunç ayrıntı, o taş evin soğuk odalarında bir karşılık Keremya başladı. Bir karakterin kapı gıcırtısını mı tarif etti? Yan odadaki ağır ahşap kapı yavaşça aralandı. Birinin ensesindeki soğuk nefesi mi yazdı? Odadaki hava bir anda buz kesti. Gece yarısına doğru, kulakların duyamayacağı kadar pes, ama göğüs kafesini zangır zangır titreten bir uğultu evi sardı. Göz ucuyla baktığı köşelerde gri, şekilsiz gölgeler oynaşıyordu. En garibi ise ekrandaki yazıydı; Kerem klavyeye dokunmadığı anlarda bile kelimeler kendi kendine yer değiştiriyor, harfler sanki ekranın altında canlı bir şey varmış gibi titriyordu. Yatağına uzandığında üzerine tarifsiz bir ağırlık çöktü. Hareket edemiyor, parmağını bile kıpırtatamıyordu. Odanın köşesinde, karanlıktan daha koyu bir silüet belirmişti. Sadece nefes alıyor ve bekliyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyandığında, bilgisayar ekranında gece yaşadığı o dehşet verici uyku felcinin en ince ayrıntısına kadar yazılmış olduğunu gördü. Kendi üslubuyla, kendi kelimeleriyle ama kesinlikle kendisi tarafından yazılmamış bir metin. Peki, o gece parmaklar klavyede değilken, hikayeyi kim tamamlamıştı? Kelimelerin arasına gizlenen o görünmez varlıklar aslında ne istiyordu?

Çoğu insan korkunun karanlık köşelerde ya da yatağın altında saklandığını sanır. Oysa gerçek dehşet, kağıda döktüğümüz kelimelerin arasındaki o küçücük beyaz boşluklarda, harflerin birbirine dokunmadığı sessiz alanlarda pusuya yatar. Kerem o sabah uyandığında, ekrandaki satırlara bakarken bu gerçeği iliklerine kadar hissetti. Gece yaşadığı o felç edici dakikalar, kendi üslubuyla ama parmakları klavyeye hiç değmeden oraya işlenmişti. Yazılanlar sadece birer cümle değil, zihninin en mahrem yerinden çalınmış itiraflardı. Panik içinde eşyalarını bir çantaya tıkıştırmaya başladı. Bu evden, bu ekrandan hemen uzaklaşmalıydı. Ancak odayı dolduran uğultu öyle bir seviyeye ulaştı ki, kulakları sanki içeriden basınçla patlayacak gibi oldu. Kapıya atıldı, kolu var gücüyle zorladı ama ahşap sanki duvarın bir parçası haline gelmişti; milim oynamıyordu. Tam o sırada, arkasındaki ekranda yeni bir cümle belirdi: Eğer hikayeyi bitirmezsen, sen hikaye olursun. Kerem, dizlerinin bağı çözülerek sandalyeye geri çöktü. Kaçış yoktu. Titreyen elleriyle klavyeye dokunduğu an, odadaki gri gölgeler duvarlardan süzülüp somut birer varlığa dönüştü. Odanın ısısı hızla düştü, Kerem’in her nefesi havada asılı kalan beyaz bir buhara dönüştü. Parmaklarındaki uyuşma yavaş yavaş kollarına, oradan da göğsüne yayıldı. Bu varlık dışarıdan gelmemişti; yazdığı her kelimeyle beslenen, yüzyıllardır o boşluklarda uyuyan kadim bir gölgeydi bu. Yazdıkça odayı saran karanlık daha da koyulaştı. Kerem, hikaye bittiğinde bu şeyin tamamen bu dünyaya geçeceğini fark etti. Masanın kenarındaki ağır taşı kavradı, ekranı parçalamak için havaya kaldırdı. Sadece bir saniye sürdü o tereddüt. Ama o an, yazar kibri zihnini bir zehir gibi sardı. Bu, hayatının eseriydi; böylesine kusursuz bir sonu başka kimse yazamazdı. Taşı yavaşça yere bıraktı. Omuzlarında hissettiği o devasa, buz gibi ağırlığa rağmen yazmaya devam etti. Son cümleyi kurdu ve o kanlı noktayı koydu. Artık odada yalnız değildi.

Kerem o gece parmak uçlarında tuhaf bir uyuşukluk hissetti. Bu sadece yorgunluktan kaynaklanmıyordu. Evin duvarlarını hafifçe titreten o derinden gelen uğultu da eski tesisatın bir oyunu olamazdı. Kerem hikayeyi bitirmek için kendi sonuna yürümeyi seçti. O karanlık noktayı bizzat koymak istedi. Bazen gerçeği sonuna kadar görme arzusu, hayatta kalma içgüdüsünden bile ağır basar. PodThis dinlediğiniz için teşekkürler. Şimdilik iyi uykular. Yine de yatmadan önce kapının sürgüsünü iki kez kontrol etseniz iyi olur.