Dorothy Jane Scott: Fısıltıdaki Görünmez Avcı

Telefonu açtığınızda, yardım isteyen o sesin aslında tam arkanızda fısıldadığını fark edersiniz. İşte o an, gerçekliğin bittiği andır. PodThis ve Son Işık'a hoş geldiniz. Bugün Memur Kenan'ın mantığını zorlayan o imkansız telefon çağrısını konuşacağız. Bu olayın ardındaki tekinsiz gerçekleri inceleyeceğiz. Saat sabaha karşı üçü on dört geçiyor. Karakolun o ağır sessizliğini, masadaki telefonun tiz ve ısrarcı sesi bıçak gibi bölüyor.

Gecenin sessizliğini bölen bir telefon sesinin, aslında hiç bitmeyecek bir kabusun başlangıcı olduğunu nasıl anlarsınız? Çoğu zaman her şey sıradan bir yardım çağrısı gibi başlar. Kenan için de o gece tam olarak öyleydi. Karakolun o ağır, rutubet kokan havasında, saat sabahın üçünü gösterirken masasında tek başına oturuyordu. Önündeki çay bardağı çoktan soğumuştu. Odadaki tek ses eski bilgisayarın bitmek bilmeyen uğultusuydu. Derken, PodThis kayıtlarında bile benzerine rastlanmayan o telefon çaldı. Hattın ucunda genç bir ses vardı. Adının Emre olduğunu söyledi. Sesi, bir insanın çıkarabileceği en saf korkuyla titriyordu. Nefes nefeseydi. Her kelimesi sanki boğazında düğümleniyordu. "Lütfen yardım edin," dedi. Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. "Evimde biri var. Şu an karanlıkta, salonun köşesinde saklanıyorum. Beni bulmasından korkuyorum." Kenan, yılların verdiği deneyimle hemen sakin kalmaya çalıştı. Onu yatıştırdı. Adresi istedi ve ekipleri hemen yönlendireceğini söyledi. Fakat tam bu noktada, bir şeylerin feci şekilde yanlış gittiği belliydi. Belki bunun sadece bir korku nöbeti olduğu iddia edilebilir. Ancak durum çok daha tekinsizdi. Kenan adresi not ederken, Emre'nin sesindeki o insani sıcaklık bir anda çekilip gitti. O hayatta kalma arzusu yok oldu. Ses, sanki bir makinenin içinden geçiyormuş gibi düz ve yankılı bir tona büründü. O korku dolu genç adam gitmişti. Yerine sanki boş bir kabuk gelmişti. Ses aniden buz gibi bir fısıltıya dönüştü. Kenan'ın ensesindeki tüyleri diken diken eden o cümleyi fısıldadı: "Ama polis memuru.. Siz neden arkamda duruyorsunuz?" Kenan o an kaskatı kesildi. Gözleri önündeki boş karakol odasında gezindi. Kimse yoktu. Masasında tamamen tek başınaydı. Ama telefondaki ses, Kenan'ın tam arkasında olduğunu söylüyordu. Sanki nefesi ensesindeydi. Bu cümlenin ardından hat, boğuk bir cızırtıyla tamamen kesildi. Kenan, masasında buz kesmiş halde kalakaldı. Mantığa sığmayan bu cümlenin yankısı odada asılı duruyordu. O eve gitmekten başka çaresi yoktu. Peki ama orada onu gerçekten ne beklemekteydi?

Çoğu insan bir olay yerinin her zaman ipuçlarıyla veya parmak izleriyle dolu olduğunu sanır. Ama bazen yanılıyorlar. En büyük dehşet, orada olması gereken hiçbir şeyin bulunmamasıdır. Kenan aracını o ıssız evin önünde durdurduğunda, gecenin sessizliği üzerine ağır bir yorgan gibi çökmüştü. El fenerini çıkarıp kapıya yöneldi. Dış kapının ardına kadar açık olduğunu gördü. Sanki ev, onu içeriye davet etmek için ağzını açmış karanlık bir boşluk gibiydi. Rüzgar bile bu evin etrafında esmekten korkuyor gibiydi. Eşiği geçtiği anda hava birden ağırlaştı. Ciğerlerine çektiği her nefes, tozlu bir mezarın havası gibi genzini yakıyordu. Ensesindeki tüyler diken diken oldu. Odada başka birinin varlığı o kadar belirgindi ki, arkasını dönüp bakmamak için kendini zor tuttu. Sanki birisi tam arkasında durmuş, nefesini ensesinde tutuyordu. El fenerinin ışığı koridoru tararken, oturma odasının ortasında sallanan bir şey fark etti. Duvardaki telefon kablosundan sarkmış, yavaşça bir sarkaç gibi gidip geliyordu. Ahizeden gelen o boğuk cızırtı, sessizliği bir bıçak gibi kesiyordu. Telefonun ahizesi, sanki az önce biri tarafından bırakılmış gibi hala titriyordu. Kenan yere baktığında asıl ürpertici gerçeği gördü. Zemindeki kalın toz tabakası, haftalardır tek bir canlı tarafından bozulmamıştı. Ne bir ayak izi vardı, ne de bir sürüklenme belirtisi. Eğer Emre az önce bu evden yardım istediyse, yere basmadan nasıl hareket etmiş olabilirdi? Bu durum hiçbir mantık kuralına sığmıyordu. Evin içindeki bu mutlak hareketsizlik, dışarıdaki karanlıktan daha korkutucuydu. Tam o sırada, belindeki telsizden gelen bir sesle irkildi. Cihaz kendi kendine açılmıştı. Karanlık koridorun derinliklerinden gelen o ses, telsizin hoparlöründen yankılandı. Ama bu Emre'nin sesi değildi. Telsizden gelen, Kenan'ın kendi sesiydi. Kendi tonlaması ve kendi vurgusuyla fısıldıyordu. "Siz neden arkamda duruyorsunuz?" Kenan el fenerini hızla arkasına çevirdi. Ancak ışığın vurduğu tek şey bomboş ve tozlu bir duvardı. O an her şeyi anladı. Peşinde olduğu şey bir insan değildi. Onun varlığını, sesini ve hatta korkusunu bile kopyalayabilen görünmez bir gölgeyle karşı karşıyaydı. PodThis ile bu gizemin peşinden gitmeye devam edeceğiz.

Belki de en büyük korku yabancı birinden değil, bizzat kendi sesimizden gelir. Hani bazı eski inanışlarda anlatılır ya. Bazen sesiniz, sizden önce gideceğiniz yere varırmış. Kenan o boş koridorda elindeki telsizden kendi fısıltısını duyduğunda, aslında görünmez bir ağa düştüğünü anlamıştı. O metalik yankı sadece basit bir frekans karışıklığı mıydı? Yoksa korku kendi sesinizi mi çalmıştı? PodThis sundu. Huzurlu uykular dilerim. Yine de kapının sürgüsünü iki kez çekmeyi ihmal etmeyin.