Dijital Sabrın Sonu: İki Rengin Sessiz İstilası

Güneş yavaş yavaş batıyor. Küçük ayı Pofuduk, yatağına kıvrılmak için en sevdiği örtüsünü ve yastığını arıyor. PodThis ve Düş Zamanı Masalları'na hoş geldiniz. Bu gece Pofuduk ile birlikte kahverengi örtüsüne ve siyah yastığına sarılıp uyuyacağız. Hadi, sen de battaniyene iyice sokul. Ormanın üzerinde güneş batıyor. Pofuduk, gözlerini ovuşturarak esniyor.

Gözlerini kapattığında, renklerin de seninle beraber dinlenmeye çekildiğini hiç düşündün mü? Belki de gündüzün o parlak sarıları ve canlı mavileri artık yorulmuş, yerlerini daha sakin dostlara bırakmak istemiştir. Şimdi yatağında en rahat halini al. Battaniyenin yumuşaklığını hisset. Hiçbir şeyi aklında tutmana gerek olmadığını bilerek bu sessiz yolculuğa katıl. Uykun seni ne zaman çağırırsa, o an dilediğince dalıp gidebilirsin. Pofuduk, odasının tam ortasında durmuş. Üzerinde minik yıldız desenleri olan, pamuk gibi yumuşacık pijamalarını giyiyor. Dışarıdaki ağaçların yaprakları gece rüzgarıyla hafifçe sallanıyor. Pijamasının kollarını düzeltirken, artık uyku vaktinin geldiğini tüm odaya fısıldıyor. Her şey o kadar dingin ki. Kendi nefesinin sesini bile duyabiliyor. Yatağına doğru yavaş ve küçük adımlarla ilerliyor. Her gece ona sarılan o iki özel rengi arıyor. O iki kadim dostunu bulup onlara sığınmak istiyor. Merhabalar, diye mırıldanıyor kendi kendine. Ben kahverengi ve siyahı arıyorum. Belki de siyahın ve kahverenginin sadece karanlık ya da sıkıcı olduğunu düşünenler olabilir. Ama aslında bu renkler bize en derin uykuları fısıldayan, en güvenli limanlardır. Renklerin en dinlendirici hali tam da bu vakitlerde gizlidir. Pofuduk, odanın köşesinde duran, eski ve huzurlu ahşap sallanan sandalyeye doğru yaklaşıyor. Sandalye o yaklaştıkça hafifçe gıcırdayarak sanki ona hoş geldin diyor. Ahşabın o hafif ve rahatlatıcı kokusu tüm odayı sarmış durumda. Orada, sandalyenin koluna asılmış bir şey görüyor. Tıpkı ormanın o derin ve bereketli toprağı gibi sıcacık duran kahverengi yün örtüsünü buluyor. Örtüsünü kucağına alıp göğsüne bastırıyor. O yünlü dokunun sıcaklığı parmak uçlarından kalbine kadar yayılıyor. Kocaman, uzun ve çok tatlı bir esneme bırakıyor odaya. Kahverengi toprak gibi sarar, diyerek burnunu o yumuşak, tanıdık dokuya sürüyor. Bu renk ona sonbaharın huzurunu anlatıyor. Ağaçların gövdesindeki güveni hissettiriyor. Toprağın sessiz şarkısını fısıldıyor. Yumuşacık örtüsüne sarıldığında, sanki tüm dünya bir süreliğine duruyor. Kahverengi örtüsünü bulan Pofuduk'un uykulu gözleri şimdi o yumuşacık, karanlık siyahı aramaktadır. Peki, o derin ve gizemli siyah acaba nerede saklanıyor?

Karanlığın sadece korkutucu bir boşluk olduğu, siyahın da soğuk bir renk olduğu söylenir hep. Oysa gece gökyüzünün o derin siyahlığı, aslında uykunun en huzurlu ve en güvenli kucağıdır. Pofuduk, az önce sarıldığı o toprak rengi kahverengi örtüsünü peşinden yavaşça sürükledi. Yatağının başucuna kadar geldi. Bu örtü ona ormanın derinliklerini ve koca ağaçların gövdelerini hatırlatıyordu. Üzerinde yürüdüğü toprağın güven veren sıcaklığını hissettiriyordu. Şimdi ise uykusunun son parçasını, yani gökyüzünün o dingin karanlığını yakalama vakti gelmişti. Yatağının tam ortasında, tıpkı uçsuz bucaksız gece gökyüzü gibi duran siyah kadife yastığı onu bekliyordu. Pofuduk yastığa baktığında, siyahın aslında ne kadar sakin bir liman olabileceğini düşündü. Bu yastık o kadar koyu ve o kadar pürüzsüz bir siyahtı ki, üzerine başını koyduğunda tüm yorgunluğunun bir sis gibi dağılacağını biliyordu. Kahverengi örtüsü toprak gibi sıcaktı. Siyah yastığı ise gece gökyüzü gibi uçsuz bucaksızdı. Yıldızlar dışarıda sessizce göz kırparken, odanın içindeki bu karanlık Pofuduk için dünyanın en rahat yeri olmuştu. Küçük patisiyle yastığının yumuşak dokusuna dokundu. Siyahın uykunun en güzel yuvası olduğunu hissetti. Annesinin ona her akşam fısıldadığı ninninin son dizelerini kendi kendine mırıldandı. Uykulu bir sesle, siyah gece gibi uyutur, dedi. Siyah gece gibi uyutur. Bu kelimeler odanın içinde bir tüy gibi süzüldü. Pofuduk kahverengi örtüsüne iyice sarıldı. Kendini yumuşacık bir kozanın içindeymiş gibi güvende hissediyordu. Başını o siyah kadife yastığa usulca bıraktı. Tüm vücudunun gevşediğini ve yatağının onu nazikçe kucakladığını fark etti. Tam o sırada odanın kapısı sessizce aralandı. Annesi içeri girdi ve Pofuduk'un ne kadar huzurlu olduğunu gördü. Yanına gelip alnına tüy kadar hafif bir öpücük kondurdu. Pofuduk bu sıcak dokunuşla son kez, kocaman ve upuzun bir şekilde esnedi. Göz kapakları artık tamamen kapanmıştı. Onları açmaya hiç niyeti yoktu. Ormanın o büyük sessizliği içinde, yaprakların hafif hışırtısı eşliğinde, Pofuduk derin bir uykuya dalarak rüyalar alemine doğru süzüldü. Artık uyuma vakti gelmişti. Her şey tam da olması gerektiği gibiydi.

Hayatın uçsuz bucaksız seçenekleri arasında, bazen en tanıdık ve en sade olana sığınmak kalbimize büyük bir huzur verir. Tıpkı o çok sevdiğimiz renklerin bize sunduğu, o sarsılmaz ve güvenli liman hissi gibi. Pofuduk, az önce penceresinden hayranlıkla izlediği o devasa kahverengi ağaçları ve gökyüzünü usulca saran kadife siyahlığı artık rüyalarına davet ediyor. Şimdi o da kendi yuvasında. Kahverengi örtüsünün sıcağına iyice sokuldu. Başını siyah yastığının yumuşaklığına bıraktı. Doğa uykuya dalarken, sen de bu huzurlu sessizliğin içinde yavaşça süzül. Zihnin dinlensin. Kalbin ferahlasın. Gelecek masalda yine burada, aynı huzurla buluşmak dileğiyle. İyi uykular, en güzel rüyalar seninle olsun. PodThis.